Architects









All architects are prostitu tes—that’s what Philip Johnson said; they’ll do whatever
it takes for the chance to build. Frank Lloyd Wright put it a little less brutally.
He said there are three things an architect should know: Number one, how
to get a commission. Number two, how to get a commission. Number three,
how to get a commission.
It’s a cynical take on a profession, certainly, and as the son of two idealists and
the husband of another, I’d like to argue that not every architect lacks principles.
But I’ve also had to face the fact that there’s a lot of truth to what the masters
said. Unlike artists or philosophers or writers, architects are totally dependent
on others—others with money, and lots of it, because it’s expensive to put up a
building, even a modest one.
That, to cite Philip Johnson again, is why it’s so tempting for architects to become the pawns of the powerful.



Breaking Gruond -Adventures in Life and Architecture by Daniel Libeskind

Fan



Behrens_AEG_Electric_fan_1908

موزیک در شهر

مشهد - وکیل آباد - 1386

تهران - سبزه میدان - 1388

ساده رنگ

آسمان ، آبي تر ،
آب ، آبي تر ،
من در ايوانم ، رعنا سر حوض .

رخت مي شويد رعنا .
برگ ها مي ريزد.
مادرم صبحي مي گفت : موسم دلگيري است .
من به او گفتم : زندگاني سيبي است ، گاز بايد زد با پوست .
زن همسايه در پنجره اش ، تور مي بافد ، مي خواند .
من * ودا * مي خوانم ، گاهي نيز
طرح مي ريزم سنگي ، مرغي ، ابري .

آفتابي يکدست .
سارها آمده اند .
تازه لادن ها پيدا شده اند .
من اناري را ، مي کنم دانه ، به دل مي گويم :
خوب بود اين مردم ، دانه هاي دلشان پيدا بود .
مي پرد در چشمم آب انار : اشک مي ريزم .
مادرم مي خندد .
رعنا هم
سهراب سپهری .




Rachel Whiteread


Embankment

Stairs


Trafalger square project



Study for floor

Water tower VI
Ceiling
Study for village

...

Table

Black white floor
Double mattress yellow

Holocaust memorial

British artist Rachel Whiteread

Earthquake in Chile


زلزله چند روز پیش در شیلی

در تقسیم بندی معماری و ارزش کار معمار برخی درجاتی از قبیل خانه ،مسکن ، ساختمان و ... در نظر گرفته اند که کمترین درجه ان سرپناه نام گرفته به این معنی که حداقل تقاضای انسان از معماری تامین سرپناه است ولی از جبر روزگار یا اقتضای طبیعت یا هر اسم دیگر ، لحظاتی می رسد که باید از نزدیکترین راه از این سرپناه خارج شوی تا سالم بمانی . چه سرپناهیست این معماری که باید از ان به خارج از ان پناه برد

شهر آیین

شهرآئین جشنواره فیلم شهری است که برای جلب مشارکت آگاهانه شهروندان در توسعه و ارتقا کیفیت محیط زندگی شهری­شان برگزار می­شود. این جشنواره یک پروژه همگانی فرهنگی، آموزشی، هنری، تربیتی است و در همین حال می­تواند یک پژوهش کاربردی به شیوه­ای نوین قلمداد شود برای آنکه بتوان به کمک شهروند و برای شهروند، آینده بهتری را برای شهر رقم زد. از این رو شهرآئین می­تواند امکان، فرصت، تلاش و تحولی نو در روند رویدادهای جمعی شهر به شمار ­رود:

یک امکان تا شهروندانی را که دارای سخنی درباره شهر هستند قادر سازد علائق و نظرات خود را رودررو در قالب فیلم صامت 60 ثانیه­ای طرح و به دیده عموم برسانند؛

یک فرصت تا با استفاده از ابزار هنری و لذت‍بخش فیلم، گرایش عمومی در دقت­نظر نسبت به کیفیت محیط زندگی شهری تقویت شود؛

یک تلاش در مسیر تحقق مفهوم شهروندی و شناخت و شناساندن صحیح و ضمنی آنچه که به حقوق، مسئولیت و مشارکت شهروند تعبیر می­شود؛ و

یک تحول در روند روزمرگی زندگی شهری که ضمن استفاده از روشی نشاط­انگیز، شهرنشین منفعل را به شهروندی فعال و مسئول برای بهتر کردن محیط زندگی شهری خود سوق می­دهد.

شهرآئین در پی نمایش بهترین موضوعات برای ارتقا زندگی شهری است. موضوعات جشنواره در قالب پیشنهادی چهارگانه­ای تعیین­ شده­اند که تعامل میان شهر با فرد، جامعه، طبیعت و معنویت را در برمی­گیرد (شرح بیشتر محورها در بخش مربوط به محورها آمده است).

· شهر و فرد- شهر و جامعه: شهر من- شهر او؛ شهر و خاطره؛ شهر و عاطفه؛ شهر و خلاقیت؛ من و تو و شهر؛ همسایگی؛ عرصه­های عمومی؛ رویدادهای جمعی؛ ترافیک ...

· شهر و طبیعت:شهر و آب؛ شهر و درخت؛ شهر و آسمان؛ شهر و کوه؛ شهر و حیوانات ...

· شهر و معنویت: حقیقت شهر؛ جوهره شهر؛ روح شهر؛ شهر و خدا؛ شهر و اخلاق؛ تجلی حقیقت در شهر

· شهر و ...

شرکت در جشنواره برای همگان (فیلم­ساز حرفه­ای، نیمه­حرفه­ای و هر فرد بدون سابقه فیلم­سازی ) با هر نوع ابزار تصویربرداری حرفه­ای و نیمه­حرفه­ای، حتی دوربین تلفن همراه، که بتواند جوابگوی شرایط فنی نمایش دیجیتال باشد، آزاد است.برای شرکت در جشنواره هزینه­ای دریافت نمی­شود.

شهرآئین جشنواره­ای در مقیاس ملی است که هر شهروند ایرانی در هر شهر ایرانی می­تواند در آن شرکت کند تا هرآنچه را از شهر خود می­خواهد در قالب محورهای پیشنهادی و در 1دقیقه به تصویر درآورد.

برای آگاهی از شرح کامل شرایط شرکت در جشنواره به صفحه مربوط به آن بر وب­گاه بروید یا بر روی لینک کلیک کنید.

light

آب انبار





عباس آباد - استان سمنان-1387

انسان‌شناسی فضای خانگی

اندیشیدن، عملی است که در بسیاری از تعاریف، به عنوان نقطه آغازین جدا شدن انسان از حیوان معرفی می‌شود حال آنکه برای اندیشیدن باید "حضور" داشت و حضور داشتن، یعنی بودن در "جایی". این مفهومی است که بسیاری از اندیشمندان و خصوصا پدیدارشناسان به آن پرداخته‌اند.

"ما نمی‌توانیم به انسان‌ها فکر کنیم بدون اینکه آنها را به عنوان موضوعاتی که در جهان جای گرفته‌اند درنظر بگیریم." این عبارت که از هایدگر نقل شده، ساید بتواند شروع مناسبی برای بحث ما باشد.
جا، مکان، محل، منطقه، فضا و هر واژه مترادف دیگری با این مفاهیم همگی علی‌رغم تفاوت‌های قراردادی‌ای که با هم دارند به یک معنای نسبتا مشترک نیز اشاره دارند و آن، ظرفی است که «بودن» ما در آن امکان‌پذیر شده است. "فضا" از مهم ترین و پایه‌ای ترین مفاهیمی است که انسان از دیرباز به آن فکر کرده‌ و همواره مورد مناقشه اندیشمندان مختلفی بوده و هست. فضای خانگی، یکی از حوزه‌های نسبتا جدید انسان‌شناسی است که خانه را از قدیمی‌ترین و مهمترین دستاوردهای مادی بشر می‌داند؛ جایی که منشا بسیاری از تجربه‌های تلخ و شیرین انسانی است، محل اولین تجربه‌هایی همچون «نفرت» ، «اشتیاق» «عشق» یا «پرخاشگری». درحقیقت خانه، محل حضور دوگانه‌های بسیاری است: استراحت/ جنب و جوش، قدسی/ ناثدسی، قلب/ مغز، رفتن/ آمدن و... عرصه‌ای برای کشمکش‌های مختلف جنسیتی، طبقاتی، سیاسی، مذهبی و درنهایت، جایی که پایه‌های شخصیت و هویت افراد در آن شکل می‌گیرد.
به نظر می‌رسد که مطرح کردن این مباحث تحت عنوان حوزه‌ای مجزا، بیشتر واکنشی به کم‌توجهی انسان‌شناسان معاصر به فضاهای درونی و خانگی باشد چنانکه در مقدمه کتاب "در خانه؛ یک انسان‌شناسی فضای خانگی" – At Home, An Anthropology Of Domestic Space- به این مسئله اشاره می‌شود. این کتاب، یکی از آثار مکتوب در زمینه انسان‌شناسی فضای خانگی است که از مجموعه‌ای مقاله با محوریت این موضوع تشکیل شده است. تاریخ انتشار ویرایش اول آن به 1999 بازمی‌گردد و دومین ویرایش آن نیز مربوط به سال 2006 است. در مقدمه آن آمده که گرچه ما بخش زیادی از زندگی‌مان را در خانه صرف می‌کنیم، ارتباطات عاطفی اولیه ما در خانه شکل می‌گیرد و جامعه‌پذیری ما از آنجا شروع می‌شود بااین‌حال، مطالعاتی که بر فضاهای عمومی انجام می‌شود به مراتب بیشتر از مطالعات بر فضای خانگی است. همچنین Irene Cieraad، گردآورنده مقالات این کتاب، در بخش دیگری از مقدمه، به این مسئله اشاره می‌کند که حتی همین پژوهش‌های محدود بر فضای خانگی نیز اغلب توسط روان‌شناسان محیط یا کارشناسان مطالعات فرهنگی و جامعه‌شناسی صورت می‌گیرد که رویکردهایی متفاوت از انسان‌شناسی دارند. عموما خانه از نظر آنها بخشی از سبک زندگی، محلی برای مصرف و نیز شاخصی برای تعیین طبقه اجتماعی است. نویسنده همچنین از غیبت یک رویکرد انسان‌شناسانه به فضای خانگی گلایه کرده و آنرا مغایر با سنت‌های تحقیقاتی تثبیت شده در علم انسان‌شناسی می‌داند. او یادآوری می‌کند که بررسی خانه‌های قبیله‌ای و تفسیر نشانه‌شناختی آنها از جهت ارتباطشان با سلسله مراتب اجتماعی، تمایزات جنسیتی و نیز کیهان‌شناسی آن قوم، از مهمترین علاقمندی‌های همیشگی انسان‌شناسان بوده است. در بین معدود کارهایی که توسط معاصران در زمینه خانه انجام شده می‌توان به مطالعه پیر بوردیو در بر خانه‌های قبیله‌ای در الجزایر اشاره کرد. بوردیو در این پژوهش، دو بخش اساسی را در فضای خانگی این قبیله تشخیص می‌دهد: نیمه پایینی خانه که تاریک، شیب‌دار و مرطوب است و مکانی برای فعالیت‌های طبیعی انسان: تولد، رابطه جنسی، خواب و مرگ محسوب می‌شود. این مکان، فضایی زنانه است و در مجاورت محل نگهداری حیوانات قرار دارد و نیمه بالایی خانه که مکانی دارای نور و آتش است و از میهمانان در آنجا پذیرایی می‌شود. این مکان عموما فضای مردانه خانه است. بدین‌ترتیب او دوگانه‌های بالا/ پایین، روشن/ تاریک و نیز متمدن/ طبیعی را در ارتباط با دوگانه مرد/ زن قرار داده و به تفسیر و تحلیل آن می‌پردازد.
این گرایش از انسان‌شناسی معتقد است که فضا و زمان، صرفا ظرف‌هایی برای شکل گرفتن فرآیندهای اجتماعی نیستند بلکه خود آنها را می‌توان به عنوان فرآیندهایی اجتماعی مورد مطالعه قرار داد و در همین ‌راستا، خانه، یکی از مهمترین اشکال سازماندهی اجتماعی فضاست. فضاهای خانگی ما در گذر زمان چه تغییراتی کرده‌اند و چرا؟ درحال حاضر، ما چگونه فضاهای درونی خود را از معرض دید دیگران دور نگه می‌داریم، تا چه حد این کار را انجام می‌دهیم و علت آن چیست؟ چرا در آشپزخانه نمی‌خوابیم یا چرا اطاقی را فقط به خواب اختصاص داده و همین نام را بر رویش قرار می‌دهیم؟ چرا لباس‌های کثیف را در مکان‌هایی قرار می‌دهیم که جلوی دید نباشند یا چه چیزهایی را در معرض دید دیگران قرار می‌دهیم؟ فضای خانه را چه‌طور تفکیک کرده و بین اعضای خانواده تقسیم می‌کنیم؟ برای زیبایی و تزئینات خانه چه تصمیماتی می‌گیریم و منشا آنها چیست؟ این‌ها بخشی از سوالاتی است که انسان‌شناسی فضای خانگی قصد پاسخ دادن به آنها را دارد.
منابع:
- کرنگ، مایک، 1383، جغرافیای فرهنگی، ترجمه مهدی قرخلو، تهران، انتشارات سمت.
- Cieraad, Irene, 2006, At Home, An Anthropology Of Domestic Space, US.